Gaming Subject - Ουφάδικα 85-90
Δεν ξέρω γιατί αλλά η λέξη ουφάδικο ήταν για μένα πάντα πολύ αγαπητή. Η λέξη μάλλον προέρχεται από το γεγονός ότι τα πρώτα που βγήκανε είχαν να κάνουν με εξωγήινους (βλ Space Invader, Galaxian, Defender κοκ).. Έμενα σε περιοχή όπου όλα τους ήταν σε μπιλιαρδάδικα οπότε μόνο τα καλοκαίρια στην επαρχία μπορούσα να τα πλησιάσω (σε εκείνη την ηλικία). Αν συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι έπρεπε να τα "ταΐσεις" πολλά κέρματα για να κάνεις ένα αξιοπρέπες παιχνίδι τότε είναι εύκολα κατανοητό γιατί οι αναμνήσεις μου είναι αρκετά έντονες. Πρέπει να σημειώσουμε ότι από τεχνικής άποψης οι κερματοφάγοι τότε μασάγανε και φτύνανε όλα σχεδόν τα μηχανήματα οικιακής χρήσης (ναι και τη συμπαθή Amiga).
Σήμερα θα σας παρουσιάσω μερικά από τα καλύτερα παιχνίδια εκείνης της εποχής κατά τη γνώμη μου. Σήμερα το να βρεις κάποιο από αυτά τα παιχνίδια στην αυθεντική του μορφή είναι εξαιρετικά δύσκολο χώρια που η κατοχή ενός είναι κατά την γνώμη μου δείγμα ύψιστης νερντιάς. Ευτυχώς υπάρχει η λύση του emulation μέσω M.A.M.E. που με ελάχιστες γνώσεις μπορεί κάποιος να τα "τρέξει" ακόμα και σε πολύ άδυναμο PC.
Αρχίζουμε με το Tekhan World Cup Soccer
Το περίφημο "τραπεζάκι"! Στην Έλλαδα βέβαια ποτέ δεν ήταν τόσο στολισμένο :( . Φανταστείτε ένα απλό τραπέζι δύο ατόμων που στο κέντρο του δεσπόζει μία αρκετά μεγάλη οθόνη και έχει μοχλούς και κουμπιά από τις δύο μεριές. Το παιχνίδι όπως λέει και ο τίτλος ήταν ποδοσφαιράκι. Μην φανταστείτε τίποτα επιπέδου Pro Evolution ή FIFA. Ήταν πολύ απλό, ο μόνος τρόπος να προχωρήσεις ήταν μέσω ντριμπλας, μιας και οι πάσες ήταν στο γάμο του καραγκιόζη, και εξαιρετικά εθιστικό.
Στο παιχνίδι προσπαθούσες να κερδίσεις το Μουντιαλ με μία ομάδα που φορούσε κόκκινα (οι απόψεις για το ποια χώρα αντιπροσώπευες ήταν πάρα πολλές, από Δανία μέχρι Ολλανδία, εγώ πιστεύω το δεύτερο) και έπρεπε να κερδίσεις 7 αγώνες απέναντι σε όλο και πιο δύσκολους αντιπάλους. Η επικρατούσα άποψη για τις ομάδες που αντιμετώπιζες ήταν ότι ήταν με την σειρά Σκωτία, Βέλγιο, Βραζιλία, Ιταλία, Αγγλία ή Γαλλία, Αργεντινή και Γερμανία. Το παιχνίδι είχε ένα τεράστιο πέταγμα στο βαθμό δυσκολίας ανάμεσα στον 3ο και 4ο αντίπαλο. Μέχρι εκείνη την στιγμή οι αντίπαλοι τερματοφύλακες τα "τρώγανε" από το κέντρο και ξαφνικά βρισκόσουν μπροστά σε έναν που κατέβαζε ρολά. Φυσικά σαν καλός κερματοφάγος αν έφερνες ισοπαλία τότε είχες ένα ωραιότατο Game over. Πάντως το να το τερματίσεις σου έδινε πολλά braging rights στο ουφάδικο.
Shinobi
Υπήρξε μια εποχή που οι ταινίες με νίντζα ήταν πολύ διαδεδομένες. Στα βίντεο κλαμπ της εποχής θα έβρισκες τουλάχιστον καμιά δεκαριά από το Χονγκ-Κονγκ και πέντε-έξι Αμερικάνικες (π.χ. το ανεκδιήγητο American Ninja 1 - δεν ξέρω και δεν ενδιαφέρομαι να μάθω σε πιο νούμερο αποφασίσανε να του κάνουν ευθανασία). Το 70% από τα αγοράκια στα αποκριάτικα πάρτυ ντυνόντουσαν νίντζα (πολύ αποτυχημένα τολμώ να προσθέσω). Οπότε όταν η Sega έβγαλε το Shinobi γινόταν ουρά για το ποιος θα τα ακουμπήσει στο μηχάνημα. Πρέπει να προσθέσω ότι το Shinobi ήταν πανδύσκολο (ακόμα και σήμερα με emulator και άπειρα continue δεν το έχω τερματίσει). Αντίθετα με ότι συμβαίνει με τα παιχνίδια σήμερα με ένα χτύπημα πέθαινες και όταν χάνονταν και οι 3 ζωές (ή κανονάκια όπως τα λέγαμε -μην ρωτάτε γιατί ακόμα το ψάχνω) έπρεπε να τσιγκώσεις το μηχάνημα.
Έλεγχες λοιπόν τον τύπο με τα γκρίζα στα αριστερά και πέταγες αστεράκια ή χτύπαγες με το σπαθί σου τους αντιπάλους. Είχες και τη δυνατότητα να κάνεις μαγείες (φάε τα λυσακά σου Ναρούτο που για να κάνεις ένα genjutsu πρέπει να φάμε 5 επεισόδια στη μάπα) που σκότωναν όλους τους εχθρούς στην οθόνη. Κάθε 3 πίστες αντιμετώπιζες έναν "μεγάλο" κακό (π.χ. τον σαμουράι που πέταει φωτιές παραπάνω, ένα ελικόπτερο, κάτι αγάλματα του Βούδα κοκ) όπου συνήθως είχαμε και το Game over insert coin to continue. Αν κέρδιζες τότε έπαιζες στην πιο εικονική σκηνή του παιχνιδιού που έχει αποτυπωθεί και σε ελληνικό βιντεοκλιπ (Στέλλα σε Αγαπάω, Τακης - ναι υπάρχει, βρίσκεται και στο youtube αλλά η αυτοεκτίμιση μου δεν μου επιτρέπει να το ανεβάσω)
Αν σκότωνες όλους τους αντίπαλους νίντζα τότε κέρδιζες κανονάκι. Το έχω δει να γίνεται μόνο 3 φορές και όλες μα όλες αυτός που το έκανε είχε μιας έκφραση πλήρωσης (και bragging rights βέβαια). Σκοπός του παιχνιδιού ήταν να σώσεις τους φίλους σου νίντζα που τους είχαν απαγάγει οι κακοί. Τώρα τι σκατά νίντζα ήταν αυτοί, που τους είχαν πιάσει όλους, φοράγανε ανοιχτά ροζ και περιμένανε τον έναν που έμεινε να τους σώσει, δεν ξέρω. Πάντως εμείς μικροί λέγαμε ότι ήταν παιδάκια, δυστυχώς για εμένα κάποια στιγμή διάβασα το στόρυ και μου χάλασε την ψευδαίσθηση. Λόγω δυσκολίας λοιπόν είχε πέσει πολύ κέρμα στο μηχάνημα (ειλικρινά το έχω δει να μπουκώνει στο κέρμα).
Double Dragon
Το Πρώτο ξυλίκι που παίξαμε. Σήμερα μπορεί να φαίνεται απαρχαιωμένο αλλά εκείνη την εποχή γινόταν πραγματικά ουρά για το ποιος θα παίξει. Το στόρυ ήταν η αρπαγή της κοπέλας του ενός από τους ήρωες από τον κακό με το αυτόματο στην παραπάνω εικόνα. Αφού πέρναγες 4 πίστες γεμάτες με αντιπάλους εμπνευσμένους από το Enter the Dragon έσωνες την κοπέλα και αν έπαιζες διπλό τότε έπρεπε να παίξεις και ξύλο με τον άλλο παίχτη για το ποιος θα φύγει μαζί της (στο παιχνίδι γιατί κανονικά έπαιζες ξύλο με τον άλλο παίχτη γιατί ήταν άσχετος (δεν υπήρχαν νουμπαδες ακόμα μιας και μιλάμε για προ internet)). Μπορούσες να κάνεις πολλές κινήσεις αν και όλοι από ένα σημείο και μετά το ρίχνανε μόνο στις αγκωνιές. Μπορούσες επίσης να χρησιμοποιήσεις κάποια όπλα (μπαστούνια του baseball, μαστίγια/αλυσίδες (τα γραφικά δεν ήταν ξεκάθαρα), βαρέλια, μαχαίρια κοκ). Πάντως το παιχνίδι ήταν αρκετά δύσκολο και ζητούσε συνέχεια κέρμα.
Bubble Bobble
Μέχρι τώρα είδαμε τα πιο αγορίστικα παιχνίδια της εποχής. Υπήρχαν όμως και κάποια που ήταν πιο ουδέτερα στη θεματολογία τους και παιζόντουσαν και από το γυναικείο πληθυσμό. Το Bubble Bobble ήταν ένα από αυτά. Έλεγχες ένα δρακοβροντοσαυροειδές που πέταγε φουσκάλες από το στόμα του. Αν οι φουσκάλες βρίσκανε τον εχθρό τότε αυτός κλεινόταν μέσα τους και μπορούσες να τον σκοτώσεις σπάζοντας την φουσκάλα. Έπρεπε να σκοτώσεις όλους τους εχθρούς για να περάσεις πίστα και το παιχνίδι είχε το σύνολο 100, στην 100 αντιμετώπιζες τον τελικό κακό ένα τεράστιο πράμα που δεν κλεινόταν σε φουσκάλα αλλά έπρεπε να πάρεις κάτι power up που σε κάναν να ρίχνεις φουσκάλες με κεραυνό και να τον χτυπήσεις με αυτούς .Το παιχνίδι ήταν μεν απλό αλλά εξαιρετικά εθιστικό. Τα γραφικά του ακόμα στέκονται στις μέρες μας. Α και ένα μυστικό που δεν το ξέρουν πολλοί, αν καταφέρεις και φτάσεις στο 20 επίπεδο και κάθε 10 επίπεδα μετά από αυτό χωρίς να χάσεις ζωή τότε εμφανίζεται ένα κρυφό επίπεδο.
Tetris
Δεν θα μπω στη διαδικασία να περιγράψω τι έπρεπε να κάνεις. Το πιο γνωστό παιχνίδι της εποχής του. Η μουσική του πάντα θα μου θυμίζει την παιδική μου ηλικία.
Cabal
Στα 80ς τα αγοράκια που δεν ήθελαν να γίνουν νίντζα ήθελαν να γίνουν Ράμπο (ναι υπήρχαν μέχρι και κινούμενα σχέδια Ράμπο - λίγο κακέκτυπο των GI Joe). To Cabal ικανοποιούσε αυτήν την ευχή. Έλεγχες ένα κομμάντο (που ντύθηκε στην παραλαγή μπλε ελεκτρικ, ο δεύτερος παίκτης ήταν λίγο πιο προχο και ντύθηκε φούξια, γιατί αυτά είναι τα χρώματα που φοράει το καλό κομμάντο για να δείξει την αντριά του και να μην τον ξεχωρίζουν οι αντίπαλοι). Τέλος πάντων τα δύο τυπάκια εκεί που πηγαίναν μάλλον σε καμιά ντισκοτέκ πέσανε σε μία περίεργη χώρα και αρχίσανε το μπιστολίδι, μα πάρα πολύ μπιστολίδι. Το παιχνίδι είχε μόλις 16 πίστες αλλά το χέρι που πάταγε το κουμπί για τον πυροβολισμό και την τούμπα (μπας και γλιτώσεις από καμιά σφαίρα γιατί ο χαρακτήρας επειδή κούναγες τον στόχο ήταν πιο αργός και από το ρηπλέη) πιανόταν άγρια. Τέλος πάντων ενδιαφέρον παιχνίδι για την εποχή του που μου έχει αφήσει ωραίες αναμνήσεις. Τα επόμενα χρόνια βγήκε σχεδόν απαράλαχτο σε εκδώσεις με καουμποήδες και γκανγκστερ του 30.
Rainbow Islands
Της ίδιας εταιρείας που έφτιαξε το Bubble Bobble. Σκοπός σου ήταν να ανέβεις στην κορυφή της πίστας πατώντας και στα ουράνια τόξα που έφτιαχνες. Για να σκοτώσεις τους εχθρούς ή τους χτύπαγες με το ουράνια τόξο ή τους έριχνες το ουράνιο τόξο στο κεφάλι.
Θεωρητικά οι χαρακτήρες είναι οι ίδιοι με το Bubble Bobble. Τώρα αν κάποιος μπορεί να μου εξηγήσει πως από δρακοβροντόσαυροι γίνανε παιδάκια και μετά ξανά πάλι δρακοβροντόσαυροι για τα επόμενα Bubble και Puzzel Bobble θα με διευκόλυνε.
Εδώ τελειώνει το πέρασμα μας από τα ηλεκτρονικά του δεύτερου μισού της δεκαετίας του 80. Ξέρω ότι άφησα πολλά παιχνίδια έξω. Tα Final Fight, Arch Rivals, Toki και πολλά άλλα σίγουρα άξιζαν μία αναφορά. Ευελπιστώ σε επόμενη ανάρτηση να καταφέρω να τα παρουσιάσω.
Δεν ξέρω γιατί αλλά η λέξη ουφάδικο ήταν για μένα πάντα πολύ αγαπητή. Η λέξη μάλλον προέρχεται από το γεγονός ότι τα πρώτα που βγήκανε είχαν να κάνουν με εξωγήινους (βλ Space Invader, Galaxian, Defender κοκ).. Έμενα σε περιοχή όπου όλα τους ήταν σε μπιλιαρδάδικα οπότε μόνο τα καλοκαίρια στην επαρχία μπορούσα να τα πλησιάσω (σε εκείνη την ηλικία). Αν συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι έπρεπε να τα "ταΐσεις" πολλά κέρματα για να κάνεις ένα αξιοπρέπες παιχνίδι τότε είναι εύκολα κατανοητό γιατί οι αναμνήσεις μου είναι αρκετά έντονες. Πρέπει να σημειώσουμε ότι από τεχνικής άποψης οι κερματοφάγοι τότε μασάγανε και φτύνανε όλα σχεδόν τα μηχανήματα οικιακής χρήσης (ναι και τη συμπαθή Amiga).
Σήμερα θα σας παρουσιάσω μερικά από τα καλύτερα παιχνίδια εκείνης της εποχής κατά τη γνώμη μου. Σήμερα το να βρεις κάποιο από αυτά τα παιχνίδια στην αυθεντική του μορφή είναι εξαιρετικά δύσκολο χώρια που η κατοχή ενός είναι κατά την γνώμη μου δείγμα ύψιστης νερντιάς. Ευτυχώς υπάρχει η λύση του emulation μέσω M.A.M.E. που με ελάχιστες γνώσεις μπορεί κάποιος να τα "τρέξει" ακόμα και σε πολύ άδυναμο PC.
Αρχίζουμε με το Tekhan World Cup Soccer
Το περίφημο "τραπεζάκι"! Στην Έλλαδα βέβαια ποτέ δεν ήταν τόσο στολισμένο :( . Φανταστείτε ένα απλό τραπέζι δύο ατόμων που στο κέντρο του δεσπόζει μία αρκετά μεγάλη οθόνη και έχει μοχλούς και κουμπιά από τις δύο μεριές. Το παιχνίδι όπως λέει και ο τίτλος ήταν ποδοσφαιράκι. Μην φανταστείτε τίποτα επιπέδου Pro Evolution ή FIFA. Ήταν πολύ απλό, ο μόνος τρόπος να προχωρήσεις ήταν μέσω ντριμπλας, μιας και οι πάσες ήταν στο γάμο του καραγκιόζη, και εξαιρετικά εθιστικό.
Στο παιχνίδι προσπαθούσες να κερδίσεις το Μουντιαλ με μία ομάδα που φορούσε κόκκινα (οι απόψεις για το ποια χώρα αντιπροσώπευες ήταν πάρα πολλές, από Δανία μέχρι Ολλανδία, εγώ πιστεύω το δεύτερο) και έπρεπε να κερδίσεις 7 αγώνες απέναντι σε όλο και πιο δύσκολους αντιπάλους. Η επικρατούσα άποψη για τις ομάδες που αντιμετώπιζες ήταν ότι ήταν με την σειρά Σκωτία, Βέλγιο, Βραζιλία, Ιταλία, Αγγλία ή Γαλλία, Αργεντινή και Γερμανία. Το παιχνίδι είχε ένα τεράστιο πέταγμα στο βαθμό δυσκολίας ανάμεσα στον 3ο και 4ο αντίπαλο. Μέχρι εκείνη την στιγμή οι αντίπαλοι τερματοφύλακες τα "τρώγανε" από το κέντρο και ξαφνικά βρισκόσουν μπροστά σε έναν που κατέβαζε ρολά. Φυσικά σαν καλός κερματοφάγος αν έφερνες ισοπαλία τότε είχες ένα ωραιότατο Game over. Πάντως το να το τερματίσεις σου έδινε πολλά braging rights στο ουφάδικο.
Shinobi
Υπήρξε μια εποχή που οι ταινίες με νίντζα ήταν πολύ διαδεδομένες. Στα βίντεο κλαμπ της εποχής θα έβρισκες τουλάχιστον καμιά δεκαριά από το Χονγκ-Κονγκ και πέντε-έξι Αμερικάνικες (π.χ. το ανεκδιήγητο American Ninja 1 - δεν ξέρω και δεν ενδιαφέρομαι να μάθω σε πιο νούμερο αποφασίσανε να του κάνουν ευθανασία). Το 70% από τα αγοράκια στα αποκριάτικα πάρτυ ντυνόντουσαν νίντζα (πολύ αποτυχημένα τολμώ να προσθέσω). Οπότε όταν η Sega έβγαλε το Shinobi γινόταν ουρά για το ποιος θα τα ακουμπήσει στο μηχάνημα. Πρέπει να προσθέσω ότι το Shinobi ήταν πανδύσκολο (ακόμα και σήμερα με emulator και άπειρα continue δεν το έχω τερματίσει). Αντίθετα με ότι συμβαίνει με τα παιχνίδια σήμερα με ένα χτύπημα πέθαινες και όταν χάνονταν και οι 3 ζωές (ή κανονάκια όπως τα λέγαμε -μην ρωτάτε γιατί ακόμα το ψάχνω) έπρεπε να τσιγκώσεις το μηχάνημα.
Έλεγχες λοιπόν τον τύπο με τα γκρίζα στα αριστερά και πέταγες αστεράκια ή χτύπαγες με το σπαθί σου τους αντιπάλους. Είχες και τη δυνατότητα να κάνεις μαγείες (φάε τα λυσακά σου Ναρούτο που για να κάνεις ένα genjutsu πρέπει να φάμε 5 επεισόδια στη μάπα) που σκότωναν όλους τους εχθρούς στην οθόνη. Κάθε 3 πίστες αντιμετώπιζες έναν "μεγάλο" κακό (π.χ. τον σαμουράι που πέταει φωτιές παραπάνω, ένα ελικόπτερο, κάτι αγάλματα του Βούδα κοκ) όπου συνήθως είχαμε και το Game over insert coin to continue. Αν κέρδιζες τότε έπαιζες στην πιο εικονική σκηνή του παιχνιδιού που έχει αποτυπωθεί και σε ελληνικό βιντεοκλιπ (Στέλλα σε Αγαπάω, Τακης - ναι υπάρχει, βρίσκεται και στο youtube αλλά η αυτοεκτίμιση μου δεν μου επιτρέπει να το ανεβάσω)
Αν σκότωνες όλους τους αντίπαλους νίντζα τότε κέρδιζες κανονάκι. Το έχω δει να γίνεται μόνο 3 φορές και όλες μα όλες αυτός που το έκανε είχε μιας έκφραση πλήρωσης (και bragging rights βέβαια). Σκοπός του παιχνιδιού ήταν να σώσεις τους φίλους σου νίντζα που τους είχαν απαγάγει οι κακοί. Τώρα τι σκατά νίντζα ήταν αυτοί, που τους είχαν πιάσει όλους, φοράγανε ανοιχτά ροζ και περιμένανε τον έναν που έμεινε να τους σώσει, δεν ξέρω. Πάντως εμείς μικροί λέγαμε ότι ήταν παιδάκια, δυστυχώς για εμένα κάποια στιγμή διάβασα το στόρυ και μου χάλασε την ψευδαίσθηση. Λόγω δυσκολίας λοιπόν είχε πέσει πολύ κέρμα στο μηχάνημα (ειλικρινά το έχω δει να μπουκώνει στο κέρμα).
Double Dragon
Το Πρώτο ξυλίκι που παίξαμε. Σήμερα μπορεί να φαίνεται απαρχαιωμένο αλλά εκείνη την εποχή γινόταν πραγματικά ουρά για το ποιος θα παίξει. Το στόρυ ήταν η αρπαγή της κοπέλας του ενός από τους ήρωες από τον κακό με το αυτόματο στην παραπάνω εικόνα. Αφού πέρναγες 4 πίστες γεμάτες με αντιπάλους εμπνευσμένους από το Enter the Dragon έσωνες την κοπέλα και αν έπαιζες διπλό τότε έπρεπε να παίξεις και ξύλο με τον άλλο παίχτη για το ποιος θα φύγει μαζί της (στο παιχνίδι γιατί κανονικά έπαιζες ξύλο με τον άλλο παίχτη γιατί ήταν άσχετος (δεν υπήρχαν νουμπαδες ακόμα μιας και μιλάμε για προ internet)). Μπορούσες να κάνεις πολλές κινήσεις αν και όλοι από ένα σημείο και μετά το ρίχνανε μόνο στις αγκωνιές. Μπορούσες επίσης να χρησιμοποιήσεις κάποια όπλα (μπαστούνια του baseball, μαστίγια/αλυσίδες (τα γραφικά δεν ήταν ξεκάθαρα), βαρέλια, μαχαίρια κοκ). Πάντως το παιχνίδι ήταν αρκετά δύσκολο και ζητούσε συνέχεια κέρμα.
Bubble Bobble
Μέχρι τώρα είδαμε τα πιο αγορίστικα παιχνίδια της εποχής. Υπήρχαν όμως και κάποια που ήταν πιο ουδέτερα στη θεματολογία τους και παιζόντουσαν και από το γυναικείο πληθυσμό. Το Bubble Bobble ήταν ένα από αυτά. Έλεγχες ένα δρακοβροντοσαυροειδές που πέταγε φουσκάλες από το στόμα του. Αν οι φουσκάλες βρίσκανε τον εχθρό τότε αυτός κλεινόταν μέσα τους και μπορούσες να τον σκοτώσεις σπάζοντας την φουσκάλα. Έπρεπε να σκοτώσεις όλους τους εχθρούς για να περάσεις πίστα και το παιχνίδι είχε το σύνολο 100, στην 100 αντιμετώπιζες τον τελικό κακό ένα τεράστιο πράμα που δεν κλεινόταν σε φουσκάλα αλλά έπρεπε να πάρεις κάτι power up που σε κάναν να ρίχνεις φουσκάλες με κεραυνό και να τον χτυπήσεις με αυτούς .Το παιχνίδι ήταν μεν απλό αλλά εξαιρετικά εθιστικό. Τα γραφικά του ακόμα στέκονται στις μέρες μας. Α και ένα μυστικό που δεν το ξέρουν πολλοί, αν καταφέρεις και φτάσεις στο 20 επίπεδο και κάθε 10 επίπεδα μετά από αυτό χωρίς να χάσεις ζωή τότε εμφανίζεται ένα κρυφό επίπεδο.
Tetris
Δεν θα μπω στη διαδικασία να περιγράψω τι έπρεπε να κάνεις. Το πιο γνωστό παιχνίδι της εποχής του. Η μουσική του πάντα θα μου θυμίζει την παιδική μου ηλικία.
Cabal
Στα 80ς τα αγοράκια που δεν ήθελαν να γίνουν νίντζα ήθελαν να γίνουν Ράμπο (ναι υπήρχαν μέχρι και κινούμενα σχέδια Ράμπο - λίγο κακέκτυπο των GI Joe). To Cabal ικανοποιούσε αυτήν την ευχή. Έλεγχες ένα κομμάντο (που ντύθηκε στην παραλαγή μπλε ελεκτρικ, ο δεύτερος παίκτης ήταν λίγο πιο προχο και ντύθηκε φούξια, γιατί αυτά είναι τα χρώματα που φοράει το καλό κομμάντο για να δείξει την αντριά του και να μην τον ξεχωρίζουν οι αντίπαλοι). Τέλος πάντων τα δύο τυπάκια εκεί που πηγαίναν μάλλον σε καμιά ντισκοτέκ πέσανε σε μία περίεργη χώρα και αρχίσανε το μπιστολίδι, μα πάρα πολύ μπιστολίδι. Το παιχνίδι είχε μόλις 16 πίστες αλλά το χέρι που πάταγε το κουμπί για τον πυροβολισμό και την τούμπα (μπας και γλιτώσεις από καμιά σφαίρα γιατί ο χαρακτήρας επειδή κούναγες τον στόχο ήταν πιο αργός και από το ρηπλέη) πιανόταν άγρια. Τέλος πάντων ενδιαφέρον παιχνίδι για την εποχή του που μου έχει αφήσει ωραίες αναμνήσεις. Τα επόμενα χρόνια βγήκε σχεδόν απαράλαχτο σε εκδώσεις με καουμποήδες και γκανγκστερ του 30.
Rainbow Islands
Της ίδιας εταιρείας που έφτιαξε το Bubble Bobble. Σκοπός σου ήταν να ανέβεις στην κορυφή της πίστας πατώντας και στα ουράνια τόξα που έφτιαχνες. Για να σκοτώσεις τους εχθρούς ή τους χτύπαγες με το ουράνια τόξο ή τους έριχνες το ουράνιο τόξο στο κεφάλι.
Θεωρητικά οι χαρακτήρες είναι οι ίδιοι με το Bubble Bobble. Τώρα αν κάποιος μπορεί να μου εξηγήσει πως από δρακοβροντόσαυροι γίνανε παιδάκια και μετά ξανά πάλι δρακοβροντόσαυροι για τα επόμενα Bubble και Puzzel Bobble θα με διευκόλυνε.
Εδώ τελειώνει το πέρασμα μας από τα ηλεκτρονικά του δεύτερου μισού της δεκαετίας του 80. Ξέρω ότι άφησα πολλά παιχνίδια έξω. Tα Final Fight, Arch Rivals, Toki και πολλά άλλα σίγουρα άξιζαν μία αναφορά. Ευελπιστώ σε επόμενη ανάρτηση να καταφέρω να τα παρουσιάσω.
Για εμάς που μεγαλώσαμε με αυτά τα παιχνίδια θα μας μείνουν αξέχαστα και αθάνατα, δυστυχώς όμως η νέα γενιά που καλόμαθε τις 3 διαστάσεις αγνοεί τον απόλυτο εθισμό σε τέτοιου είδους παιχνίδια!
ΑπάντησηΔιαγραφή