Ενότητα φαντασία/κόμικς CONAN



Δεν πιστεύω ότι υπάρχει ποιο εικονικός χαρακτήρας για αυτό που οι φίλτατοι αγγλοσάξωνες ονομάζουν Heroic Fantasy από τον Conan the Cimmerian του Ρομπερτ Ε. Χάουαρντ. Ο χαρακτήρας έχει γίνει το αρχέτυπο για την εικόνα που έχουμε για τον βάρβαρο ήρωα. Ψηλός, γεροδεμένος, αδίστακτος, αμοραλιστής αλλά με έναν ιδιότυπο κώδικα τιμής και βέβαια πολύ μα πάρα πολύ βίαιος (α και φορώντας το trademark γούνινο σωβρακάκι - αν και αυτό δεν ήταν έμπνευση του Χάουαρντ αλλά της Marvel).

Ο Κόναν λοιπόν έκανε τις πρώτες του εμφανίσεις στο σε διηγήματα στο περιοδικό Weird Tales  τις δεκαετίες 20-30 μέχρι και την αυτοκτονία του δημιουργού του. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι ο Χάουαρντ διατηρούσε αλληλογραφία με τον μαιτρ του κοσμικού τρόμου Χ.Π. Λαβκραφτ και πολλές από τις ιστορίες τους έχουν σαφή σημάδια αλληλεπηροής. Ο Χάουαρντ μεγαλωμένος στο Τέξας είχε μια εξιδανικευμένη και παρωχημένη ιδέα για τον ανδρισμό και είχε μεγάλο πρόβλημα να επικοινωνήσει με τον κοινωνικό το περίγυρο. Σε όλες τις ιστορίες του ο πρωταγωνιστής είναι ουσιαστικά ο Χάουαρντ αποστασιοποιημένος από την κοινωνία των ημερών του σε μία εποχή όπου οι άντρες είναι άντρες και οι γυναίκες καλό είναι να πάνε στην κουζίνα. Παρόλα αυτά κατάφερε και έγραψε και δύο-τρεις πολύ δυνατές γυναικείες φιγούρες (Βαλέρια, Μπελίτ και οριακά ίσως η Γιασμίνα). Γενικά οι ιστορίες χαρακτηρίζονται από συνεχή δράση και με μία φοβερή αίσθηση ενέργειας που σπάνια συναντάς σε αυτού του είδους τα διηγήματα. Για να συνοψίσω, δεν διαβάζεις Κόναν για να προβληματιστείς ή να ταξιδέψεις σε μαγικά μέρη. Τον διαβάζεις για μία σύντομη έκρηξη αδρεναλίνης μέσα σε ένα διαφορετικό κόσμο. Πρέπει εδώ να σημειώσω ότι ο Χάουαρντ άφησε μόνο καμιά εικοσαριά διηγήματα και δύο νουβέλες για τον Κόναν. Δυστυχώς όπως έχει γίνει πολλές φορές στην fantasy τα δικαιώματα τα πήραν άνθρωποι που δεν ξέραν να αξιοποιήσουν το υλικό που είχαν στα χέρια τους. Οπότε ενημερώνω για να ξέρετε και να μην με ρωτάτε ΑΝ ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΙ ΧΑΟΥΑΡΝΤ ΣΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ. Πιο συγκεκριμένα αν δείτε να γράφει Σπραγκ ντε Καμπ τότε δεν κάνει ούτε για προσάναμμα στο τζάκι (χώρια που θα κάνετε ζωροαστρική αμαρτία βεβηλώνοντας την φωτιά). Οπότε για να καταλάβετε οι ιστορίες του Χάουαρντ επανεκδόθηκαν μόλις τα 70s στην αρχική τους μορφή. Αιτία για αυτό ήταν ο Roy Thomas ο διάδοχος του Stan "the man" Lee στην Marvel.

COMICS

Το 1970 λοιπόν η Marvel τάραξε για τα καλά την αμερικάνικη σκηνή κόμικς κυκλοφορώντας το Conan the Barbarian. Στο πρώτο τεύχος το κείμενο ήταν από τον Roy Thomas και το σχέδιο από τον σπουδαίο Barry Smith (που έκανε ένα μικρό ανατομικό λαθάκι, προσέξτε το στήθος του Κόναν). Η ίδια η εταιρεία δεν περίμενε την επιτυχία που θα είχε το επιχείρημα. Πολύ γρήγορα συνειδητοποίησαν ότι οι 21 σελίδες της έγχρωμης έκδοσης δεν επαρκούσαν για να ειπωθεί σωστά μία ιστορία και ειδικότερα το να γίνει μεταφορά ιστορίας του Χάουαρντ. Οπότε το 1974 αποφασίζουνε να εκδώσουν μία μεγαλύτερη ασπρόμαυρη έκδοση το περίφημο Savage Sword of Conan.

 Το  Savage Sword έβγαινε σε μεγαλύτερο χαρτί και είχε πολύ περισσότερες σελίδες. Εκεί ευτυχήσαμε να δούμε την περίφημη δουλειά των αδελφών Buscema (John και Sal) στο ασπρόμαυρο σχέδιο. Όπως και να το κάνουμε σελίδες όπως και τις παρακάτω, σήμερα που κυριαρχεί η μινιμαλιστική γιαπωνέζικη γραμμή δεν τις συναντάς.

Όπως και να το κάνουμε και τα δύο περιοδικά ήταν τεράστιες επιτυχίες στην εποχή τους. Το Savage Sword μιας και ήταν ασπρόμαυρο είχε πολύ πιο χαλαρή λογοκρισία από το Barbarian και ήταν πολύ πιο βίαιο. Είχε δε και μερικά απίστευτα εξώφυλλα. Ο Αλεχάνδρο Βαρεχάο εδραίωσε τη φήμη του με εξώφυλλα στο  Savage Sword.

Στην Ελλάδα ευτυχήσαμε να τα δούμε να κυκλοφορούν από την Cobra press. Το Savage Sword έβγαινε μάλιστα κάθε Παρασκευή με 100 χορταστικές σελίδες (οι πιο παλιοί ίσως να το θυμούνται σαν το μπλε). Στο ενδιάμεσο βγήκε και το Conan the King το οποίο δεν κράτησε τόσο πολύ. Τελικά οι αλλαγές στο καταναλωτικό κοινό και η εμφανής πτώση στην ποιότητα των τίτλων (ειδικά το Barbarian μετά το 200 δεν διαβάζεται) οδήγησε στην ματαίωση του για το δε Barbarian στο τεύχος 275 και για το Savage Sword στο τεύχος 235. Μας έδωσαν όμως κάποιες στιγμές που κάθε comic fan πρέπει να δει. Ειδικά τα τεύχη του Barbarian από το 58 έως το 100 και τα πρώτα 50 του Savage Sword είναι από τα καλύτερα της εποχής τους. Αργότερα η Marvel προσπάθησε να εκδώσει κάποιες σειρές με τον Κόναν χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. 

Βέβαια στην πορεία η Marvel έβγαλε και μερικά περίεργα...

H Dark Horse προσπαθεί να βγάλει μια νέα σειρά με τον χαρακτήρα αλλά εμένα προσωπικά δεν με ενδιαφέρει να ξαναδιαβάσω ιστορίες. Ναι την κόρη του βασιλιά των πάγων τη διάβασα ασπρόμαυρη δεν έχω καμία ανάγκη να την ξαναδιαβάσω γιατί κάποιος ήθελε να την ξανασχεδιάσει έγχρωμη.

ΥΓ για τα κόμικς. Στα κόμικς ουσιαστικά πρωτοείδαμε την Red Sonya και για πρώτη φορά το chainmain bikini (αν και πρέπει να σημειώσω ότι στην πρώτη της εμφάνιση φόραγε κανονικά πανοπλία) που πρέπει να είναι το αντίστοιχο με το γουνινό σωβρακάκι για τους άνδρες ήρωες.

Ταινίες

Δεδομένης της αναβίωσης του χαρακτήρα το 70 υπήρξε έντονο ενδιαφέρον για να γίνει ταινία. Η συνέχεια είναι λίγο ή πολύ γνωστή. Μία πολύ καλή και αξιόπιστη πρώτη ταινία, ένα ψιλοαδιάφορο μπλοκμπαστερ, ένα τρίτο πρόσφατα που ακόμα δεν έχω μαζέψει το κουράγιο για να το δω , α και κάτι κινούμενα σχέδια (πονάω) και μία τηλεοπτική σειρά (όχι άλλο κάρβουνο)

Ας τα δούμε με την σειρά 

Conan the Barbarian (1982)

Από τις πρώτες ταινίες του Governator και αυτή την φορά δεν τον ντουμπλάρανε. Ο Άρνολντ πραγματικά ήταν ιδανικός για το ρόλο. Η ταινία είχε επική μουσική που έδενε πολύ καλά με το όλο στόρυ, πολύ καλές σκηνές δράσης και για την εποχή καλά εφέ (τα οποία βέβαια δεν έχουν γεράσει τόσο άσχημα)

Conan the Destroyer

Μετά από την επιτυχία της πρώτης ταινίας ήρθε φυσικά και το σήκουελ. Πολύ πιο γνωστά ονόματα όπως η Grace Jones και o Wilt Chamberlain πλαισίωναν τον Schwanzenenger αλλά δυστυχώς για εμάς τους φανς ήταν πολύ πιο child friendly και συνεπώς  βαρετή, χώρια που το σενάριο είναι σαν να το έχει γράψει 15χρόνος νέρντουλας για βραδιά D&D με τους φίλους του.  Η Γκρέυς Τζόουνς πήδαγε σαν χαλασμένο λαγουδάκι της Duracel δεξιά και αριστερά. Το μόνο που μου έχει μείνει από την ταινία είναι η σκηνή με την μπουνιά στην καμήλα και η μάχη με τον Τσαμπερλαιν πριν το τέλος. Πάντως μικρός την έβλεπα ευχάριστα, σήμερα όχι και τόσο.

Red Sonja

Σαφέστατα επηρεασμένο από τις προηγούμενες δύο ταινίες με ακόμα πιο έντονη την υποψία από μέρους μου ότι τα σενάρια τα έγραφε κάποιος DM. Το μόνο που αξίζει στην ταινία είναι τα μπούτια της Brigite Nielsen

Conan the Barbarian (2011)

Θα επαναλάβω τον εαυτό μου, ακόμα δεν έχω βρει το κουράγιο να το δω....

Conan (TV Series)

Τι να πρωτοθάψω. Τα εφέ, τους πρωταγωνιστές που είναι διαφήμιση για συμπληρώματα διατροφής ή το έντονα ομοερωτικό στυλ. Μάχες επιπέδου Ηρακλής και Ζήνα. Δεν είναι τυχαίο ότι το είδαμε από το Star σε μία πιο αθώα εποχή.

Conan (Anime) 

Το είδαμε από τον Αντ1 τη δεκαετία του 90. Το ότι η ιδέα δεν θάφτηκε αλλά έφτασε στην παραγωγή είναι απόδειξη του πόσο δημοφιλής είναι ο χαρακτήρας. Από την άλλη πάλι ο φωστήρας που σκέφτηκε ότι θα ήταν καλό φιτ στην παιδική ζώνη πρέπει επειγόντως να κάνει καμιά ψυχολογική συνεδρία. Γενικά πάντως το κινούμενο σχέδιο δεν είχε σχεδόν καμία σχέση με τον χαρακτήρα και την ιστορία του. Δεν είμαι ο αρμόδιος να το κρίνω. 

Παρεμπιπτόντως και σε αυτό και το προηγούμενο ο Κόναν είχε έναν σύντροφο γεροδεμένο με μούσι , bears και στην Υβοριανή εποχή;

Video Games

Παρά την δημοτικότητα του δεν υπάρχουν και πάρα πολλά παιχνίδια με θέμα τον Κόναν. Σίγουρα τα Barbarian 

ήταν επηρεασμένα. Ναι το 1984 αυτά ήταν Cutting edge γραφικά. Όποιος το είχε παίξει θυμάται το τερατάκι που μάζευε το πτώμα και αν υπήρχε αποκεφαλισμός έπαιζε και ποδόσφαιρο.

Το πρώτο παιχνίδι με καθαρά θέμα τον Κόναν ήταν το Conan the Cimmerian που βγήκε το 1992

Περίεργο μείγμα action/rpg/adventure που και λόγω δυνατοτήτων των υπολογιστών της εποχής δεν κατάφερε να με τραβήξει. Μόνο για πολύ νοσταλγικούς τύπους πλέον.

To 2004 βγήκε το Conan (σκέτο) για ΠΕ ΤΣΕ, Εξ Κουτί, παιχνιδοσταθμό 2 και παιχνιδοκύβο (για τους αδαείς PC, XBOX, Playstation, Camecube). 

Για να καταλάβετε για πόσο άθλιο τίτλο μιλάμε, δεν θυμόμουν καν την ύπαρξη του μέχρι που ξεκίνησα την ανασκόπηση. Το τραγικό είναι ότι το έχω παίξει κιόλας. Και ναι ήταν τραγικότατο. Δεν θα προσθέσω τίποτα άλλο. Μπα θα προσθέσω δεν άξιζε καν το DVD στο οποίο το γράψανε.

Το 2007 υπήρξε μία αξιοπρεπέστατη προσπάθεια με το Conan για XBOX 360 και Playstation 3

Για αυτό βρήκα και λίγο βίντεο. Πολύ καλύτερη προσπάθεια από το προηγούμενο. Ευχάριστο παιχνίδι με πολύ καλό κοντρόλ στις μάχες. Εκεί που το χάλαγε ήταν στα λίγα platform σημεία. Σε γενικές γραμμές αρκετά καλό, μερικοί λένε ότι αντιγράφει κάργα το God of War (θα την πω την αμαρτία μου, ναι δεν έχω παίξει God of War για να κάνω σύγκριση).

Age of Conan

Massive Multiplayer Online RPG στην υβοριανή εποχή; Στην πρώτη ματιά φαίνεται φοβερή ιδέα. Δυστυχώς η υβοριανή εποχή είναι από τα πιο  low magic fantasy settings πράγμα που σημαίνει ότι οι δημιουργοί χρειάστηκαν να πάρουν πολλές ελευθερίες με το υλικό που είχαν διαθέσιμο. Πολύ καλά γραφικά αλλά και όλα τα κακά των MMORPG. Grinding, αντικοινωνικοί συμπαίκτες και η κοινωνική σου ζωή ξαφνικά εξαφανίζεται. Αξιόλογη προσπάθεια αλλά όχι να πληρώνουμε και subscription ρε μεγάλοι. 

Κλείνοντας πρέπει να πω ότι δεν νοείται συνεπής fantasy fan που να μην έχει Ρομπερτ Χαουαρντ στη συλλογή του. Τα κόμικς είναι λίγο λαχείο αλλά αν προσεγγίσετε τις προτάσεις μου και δεν κάνετε πειραματισμούς δεν θα συναντήσετε τα πραγματικά άθλια (μιλάω για σένα Conan the legend).  Ελπίζω να κάλυψα  το θέμα σφαιρικά.