CREAM

Μουσική ενότητα σήμερα και θα αναφερθούμε σε ένα από τα μεγαλύτερα βρετανικά συγκροτήματα δηλαδή τους Cream. Πρέπει να διευκρινίσω εδώ ότι οι γνώσεις μου για την μουσική δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλες και σταματάνε στο να γρατζουνάω λίγο την κιθάρα και να λιώνω το Guitar Hero.

Cream λοιπόν. Μέλη τους ήταν ο τιτανοτεράστιος Eric Clapton στην κιθάρα, ο Jack Bruce στο μπάσο και ο Ginger Baker στα ντραμς. Ο ήχος τους ήταν περισσότερο κοντά στα blues rock , Hard rock και πολύ συχνά ψυχεδελικός. Θεωρούνται η πρώτη superband μιας και τα τρία μέλη τους ήταν ήδη φτασμένοι μουσικοί όταν τους δημιούργησαν.

Δημιουργικά αν και δεν μείναν μαζί πολλά χρόνια (1966-1968) δημιουργήσανε κομμάτια που ο κάθε συνεπής ροκάς πρέπει να έχει στη συλλογή του.  Ενδεικτικά αναφέρω Sunshine of your Love, White Room, Strange Brew, Crossroads, Tales of Brave Ulysses. Ας εξετάσουμε μερικά από τα κομμάτια τους λοιπόν!

Strange Brew

Το τραγούδι ξεκινάει με τον Κλάπτον να παίζει καταπληκτικά μερικά ψυχεδελικά ριφφ και όταν μπαίνει μέσα και ο Μπρους το τραγούδι πραγματικά απογειώνεται. Σίγουρα ένα από τα καλύτερα δείγματα της δεκαετίας του 60. 

Στίχοι
Strange brew -- killin' what's inside of you. 
She's a witch of trouble in electric blue. 
In her own mad mind she's in love with you, 
With you. 
Now what you gonna do? 
Strange brew -- killin' what's inside of you. 
She's some kind of demon messin' in the flue. 
If you don't watch out it'll stick to you, 
To you. 
What kind of fool are you? 
Strange brew -- killin' what's inside of you. 
On a boat in the middle of a raging sea, 
She would make a scene for it all to be 
Ignored. 
And wouldn't you be bored? 
Strange brew -- killin' what's inside of you. 
Strange brew, strange brew, strange brew, strange brew. 
Strange brew -- killin' what's inside of you.

Το τραγούδι μιλάει καθαρά για ναρκωτικά (όπως και πολλά αλλά της εποχής) αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τα ΣΠΑΕΙ.

Sunshine of your Love

Ένα από τα πιο γνωστά κομμάτια τους. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει πιθανότητα κάποιος να μην το έχει ακούσει. Μουσικά είναι από τις πιο κλασικές ροκ μελωδίες με την κιθάρα να προσφέρει πολύ καλές γέφυρες ανάμεσα σε κλασικά ριφφ και το μπάσο και τα ντραμς να προσφέρουν άριστη υποστήριξη. Πολύ απλά αν συχνάζεις σε ροκάδικα δεν υπάρχει περίπτωση να μην το ακούσεις.

Στίχοι

It's gettin' near dawn, 
When lights close their tired eyes. 
I'll soon be with you my love, 
To give you my dawn surprise. 
I'll be with you darling soon, 
I'll be with you when the stars start falling. 
I've been waiting so long 
To be where I'm going 
In the sunshine of your love. 
I'm with you my love, 
The light's shinin' through on you. 
Yes, I'm with you my love, 
It's the morning and just we two. 
I'll stay with you darling now, 
I'll stay with you till my seeds are all dried up. 
I've been waiting so long 
To be where I'm going 
In the sunshine of your love. 
I'm with you my love, 
The light's shinin' through on you. 
Yes, I'm with you my love, 
It's the morning and just we two. 
I'll stay with you darling now, 
I'll stay with you till my seeds are all dried up. 
I've been waiting so long 
I've been waiting so long 
I've been waiting so long 
To be where I'm going 
In the sunshine of your love. 

Οι στίχοι αναφέρονται στον έρωτα και δένουν απόλυτα με την μουσική. Το κομμάτι δεν είναι τυχαία από τα πιο κλασσικά της Ροκ.

Crossroads

Κομμάτι σαφέστατα επηρεασμένο από τα Blues αλλά με εντονότατη Ροκ αισθητική. Προτίμησα την live εκδοχή γιατί την  θεωρώ λίγο πιο ωραία.

Στίχοι

I went down to the crossroad, fell down on my knees 
I went down to the crossroad, fell down on my knees 
Asked the Lord above "Have mercy, save poor Bob, if you please." 

Mmmmm, standin' at the crossroad, I tried to flag a ride 
Standin' at the crossroad, I tried to flag a ride 
Didn't nobody seem to know me, everybody pass me by 

Mmm, the sun goin' down, boy, dark gon' catch me here 
Oooo, ooee, eee boy, dark gon' catch me here 
I haven't got no lovin' sweet woman that love and feel my care 

You can run, you can run, tell my friend-boy, Willie Brown. 
You can run, tell my friend-boy, Willie Brown. 
Lord, that I'm standin' at the crossroad, babe, I believe I'm sinking down.

Και στους στίχους ακόμα το κομμάτι φλερτάρει με τα μπλουζ...

Tales of Brace Ulysses

Ψυχεδέλεια στο τετράγωνο!!! Το τραγούδι μιλάει για τις εντυπώσεις του Jack Bruce μετά από διακοπές του στην Ισπανία. Μουσικά είναι αξιέπαινο με μόνο ένα μικρό προβληματάκι, πιστεύω ότι αν είχε μία καλύτερη γέφυρα ανάμεσα στα δύο ριφ θα ήταν τέλειο. Έτσι όπως είναι τώρα σου αφήνει μία αίσθηση του ανεκπλήρωτου. Όπως και να έχει το κομμάτι αξίζει!

Στίχοι

You thought the leaden winter would bring you down forever, 
But you rode upon a steamer to the violence of the sun. 
And the colours of the sea bind your eyes with trembling mermaids, 
And you touch the distant beaches with tales of brave Ulysses, 
How his naked ears were tortured by the sirens sweetly singing, 
For the sparkling waves are calling you to kiss their white laced lips. 
And you see a girl's brown body dancing through the turquoise, 
And her footprints make you follow where the sky loves the sea. 
And when your fingers find her, she drowns you in her body, 
Carving deep blue ripples in the tissues of your mind. 
The tiny purple fishes run laughing through your fingers, 
And you want to take her with you to the hard land of the winter. 
Her name is Aphrodite and she rides a crimson shell, 
And you know you cannot leave her for you touched the distant sands 
With tales of brave Ulysses, how his naked ears were tortured 
By the sirens sweetly singing. 
The tiny purple fishes run lauging through your fingers, 
And you want to take her with you to the hard land of the winter.

Ψυχεδέλεια και στους στίχους λοιπόν και η τυπική οπτική του βορειοευρωπαίου για την Μεσόγειο. 

White Room

Προσωπικά το θεωρώ το καλύτερο κομμάτι τους. Hard Rock και ψυχεδέλεια δεμένα τέλεια. Στίχοι που γραφτήκανε υπό την επήρεια ναρκωτικών σε σταθμό του μετρό. Απίστευτο "δέσιμο" στο κομμάτι. Δεν χρειάζεται να πω τίποτα άλλο. Απλά ακούστε...

Στίχοι

In the white room with black curtains near the station. 
Black-roof country, no gold pavements, tired starlings. 
Silver horses run down moonbeams in your dark eyes. 
Dawn-light smiles on you leaving, my contentment. 
I'll wait in this place where the sun never shines; 
Wait in this place where the shadows run from themselves. 
You said no strings could secure you at the station. 
Platform ticket, restless diesels, goodbye windows. 
I walked into such a sad time at the station. 
As I walked out, felt my own need just beginning. 
I'll wait in the queue when the trains come back; 
Lie with you where the shadows run from themselves. 
At the party she was kindness in the hard crowd. 
Consolation for the old wound now forgotten. 
Yellow tigers crouched in jungles in her dark eyes. 
She's just dressing, goodbye windows, tired starlings. 
I'll sleep in this place with the lonely crowd; 
Lie in the dark where the shadows run from themselves. 

Έχουν όντως γραφτεί σε σταθμό του μετρό υπό την επήρεια ναρκωτικών και πρόκειται για λόγια περαστικών   και εντυπώσεις από τον χώρο. Η πλάκα είναι ότι οι στίχοι είναι τυπικά ροκ θεματολογίας (boy meets girl, boy loses girl, boy cries) αλλά είναι δοσμένοι με τέτοια μορφή που πρέπει να ακούσεις το κομμάτι καμιά δεκαριά φορές για να το καταλάβεις.

Κλείνοντας, πιστεύω ότι κάθε μουσικόφιλος πρέπει να έχει το Best of στη συλλογή/υπολογιστή του μιας και αποτελούν γκρουπ ορόσημο για τα 60ς και η μουσική τους αποτελεί τη βάση για πολλά από αυτά που ακολούθησαν (εκτος αν είστε από αυτού που πιστεύουν ότι η βρετανική ροκ και πανκ των 70ς ήρθε με παρθενογένεση)

Μπιλιάρδο

Το μπιλιάρδο το γνώρισα όταν ήμουν μικρός βλέποντας τηλεόραση. Στα τέλη της δεκαετίας του 80 το ελληνικό δημόσιο σε μία προσπάθεια να σταματήσει την δημιουργία της ιδιωτικής τηλεόρασης, άρχισε να εκπέμπει δορυφορικά κανάλια. Τι είδαν τα μάτια μας τότε RAI UNO, RTL, SAT1, (Σε αυτά θα κάνω αναφορά σε επόμενη ανάρτηση), SKY, CNN, TVE, TV5 και φυσικά EUROSPORT. Στο Eurosport λοιπόν συχνά πυκνά βλέπαμε και Snooker. To Snooker για να καταλάβετε είναι ο μπάσταρδος ψηλομύτης ξάδελφος του μπιλιάρδου. Για παράδειγμα δείτε τι φοράνε οι "αθλητές"


Ναι φοράνε γελεκάκι και παπιγιόν. Αλλά ακόμα πιο πομπώδης είναι ο διαιτητής και αυτός που ξαναβάζει τις έγχρωμες μπάλες στην θέση τους.



Το γαντάκι είναι all the money. To snooker σαν παιχνίδι είναι πολύ δύσκολο γιατί
α) Το τραπέζι είναι μεγαλύτερο
β) Έχει μεγάλη δυσκολία στο γεγονός ότι πρέπει να βάζεις εναλάξ έγχρωμη/κόκκινη μπάλα και οι έγχρωμες ξαναμπαίνουν
γ) Για να καταλάβεις το σύστημα σκοραρίσματος πρέπει να είσαι αριθμομνήμων το λιγότερο σε επίπεδο John Taramas

Φανταστείτε τώρα την έκπληξη μου όταν ήμουνα στην Αγγλία και έμαθα ότι τα Snookerαδικα είναι από τα πιο κακόφημα μέρη.

Βέβαια στην Ελλάδα το να βρεις να παίξεις snooker είναι το λιγότερο ανέκδοτο οπότε θα πρέπει να βολευτούμε με αμερικάνικο και γαλλικό μπιλιάρδο.

Εδώ θα πάρω πάλι την οδό νοσταλγίας και θα θυμηθώ τον νόμο απαγόρευσης εισόδου ανήλικων κάτω των 17 στους χώρους που υπήρχαν μπιλιάρδα και ηλεκτρονικά. Όχι ότι μας σταματούσε όταν ήμασταν μικροί μιας και πάντοτε η κοπάνα την τελευταία ώρα συνδυαζόταν με βόλτα στα ηλεκτρονικά/μπιλιάρδα αλλά στα καλά (δηλαδή εκεί που το τραπέζι δεν ήταν σκαμμένο από τις βλακείες που κάναμε) μαγαζιά της περιοχής κάναν έλεγχο και μας διώχναν.

Έτσι στην Ελλάδα το μπιλιάρδο είχε μια "κακή" φήμη. Ήταν και κάτι οι ταινίες του Δαλιανίδη (Τσακάλια, Επικίνδυνοι κοκ) κάτι οι αμερικάνικες του 70 με Biker Gangs που σχεδόν σε όλες παίζαν μπιλιάρδο δεν ήταν και δύσκολο να βρεις γιατί υπήρχε κοινωνικός στιγματισμός στο μπιλιάρδο και ο χαρακτηρισμός των σφαιριστηρίων σαν άντρα διακίνησης (ναι ρε μεγάλε στο σφαιριστήριο θα κάνει ο άλλος την εμπορία όχι στο πάρκο/καφετέρια/τυροπιτάδικο απέναντι από το σχολείο αν θέλει να πουλήσει σε έφηβους). Πάντα λοιπόν το μπιλιάρδο είχε και για εμάς την αίσθηση ότι κάναμε κάτι το παράνομο (θα το πω με άλλα λόγια από τότε που έγινα 18 έχω παίξει το πολύ 15 φορές μπιλιάρδο - από τα 14-17 μου είχα παίξει καμιά 45ρια).

Βέβαια ήρθε και ο νόμος για τους κουλοχέρηδες (ο πιο κακογραμμένος νόμος του ελληνικού κράτους - ουσιαστικά απαγόρευε όλα τα παιχνίδια που είχαν ηλεκτρομηχανικά μέρη!!! για να καταλάβετε ο υπολογιστής με τον οποίον διαβάζετε το κείμενο μιας και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να τζογάρετε ηλεκτρονικά είναι παράνομος, φάγαμε και πρόστιμα γιατί η Sony είχε πάει στην Ευρωπαϊκή επιτροπή να κάνει παράπονα. Το αποτέλεσμα βέβαια είναι και παρανομά φρουτάκια να υπάρχουν και να φάμε τα κουλά πρόστιμα.) και τα μαγαζιά ψιλομαραζώσανε μιας και δεν είχαν τον κράχτη των ηλεκτρονικών

Για να γυρίσουμε στο θέμα μας Pool. Αυτό είναι που λέμε Αμερικάνικό και είναι αυτό που καταλαβαίνουμε σχεδόν όλοι όταν ακούμε μπιλιάρδο. Ένα τραπέζι, έξι τρύπες, 15 μπάλες (μιας και όλοι σχεδόν παίζουμε δεκαπεντάμπαλο, το εννιάμπαλο θα το δεις να το παίζουν μόνο οι πολύ ψαγμένοι), 2 ή παραπάνω παίκτες και στα παλιότερα χρόνια πολύ μα πάρα πολύ κάπνα από τσιγάρο.



Σκοπός του παιχνιδιού είναι να βάλεις την μαύρη μπάλα (για τους πολύ άσχετους διευκρινίζω ότι χτυπάς την λεύκη). Η μαύρη μπάλα μπορεί να μπει μόνον εάν έχουν μπει όλες οι άλλες του χρώματος σου. Το εννοώ; δείτε την παρακάτω εικόνα.


Παρατηρείτε κάτι; Οι μισές μπάλες είναι μονόχρωμες και οι άλλες μισές με έγχρωμη ρίγα. Αυτός ο διαχωρισμός τις κατατάσει σε ομάδες. Όποιος παίκτης βάλει πρώτος μία μπάλα έχει πλέον υποχρέωση να βάλει στις τρύπες μόνο μπάλες της ίδιας ομάδας. Αν βάλει από την άλλη ομάδα τότε κάνει φάουλ και ο άλλος παίκτης έχει το δικαίωμα να  τοποθετήσει την λευκή όπου θέλει στο τραπέζι. Αν βάλει την μαύρη μέσα, πριν τελιώσει με τις μπάλες του, τότε πάλι κάνει φάουλ, η μαύρη ξαναμπαίνει στο κέντρο του τραπεζιού κοκ.


 Μια μαλακία που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί την κάναμε ήταν και η κιμωλία



Για τους εντελώς άσχετους υπενθυμίζω ότι αριστερά βλέπουμε την στέκα (το μπαστουνάκι με το οποίο βαράμε την λευκή μπάλα για να παίξουμε ντε) και δεξιά μια κιμωλία.Θεωρητικά βάζεις κιμωλίας για να μην γλιστράει η στέκα στην μπάλα. Πρακτικά όμως όλοι το κάναμε γιατί υπήρχε (ούτως ή άλλως άσχετοι ήμασταν).

Θα ρωτήσουν κάποιοι τώρα γιατί οι μπάλες έχουν αριθμούς. Είναι για δύο από τις παραλλαγές του αμερικάνικου το εννιάμπαλο και σειριακό δεκαπεντάμπαλο. Εκεί οι παίκτες πρέπει να βάλουν τις μπάλες με αριθμητική σειρά. Όπως γίνεται εύκολα κατανοητό είναι αρκετά πιο δύσκολο σαν παιχνίδι.


Γαλλικό Μπιλιάρδο.



Αυτό είναι το τραπέζι του γαλλικού μπιλιάρδου. Τι παρατηρείτε; Ναι δεν έχει τρύπες, μόνο στέκες και μπάλες. Δεν έχω παίξει ποτέ μου. Ξέρω μόνο ότι πρέπει να κάνεις σπόντες με τις 3 μπάλες και παίρνεις πόντους. Κάποιοι ψυχολόγοι λένε το ότι το μπιλιάρδο έχει έντονα σεξουαλικά υπονοούμενα (μπάλες, τρύπες, στέκες, η όλη διαδικάσια) και για αυτό είναι τόσο αγαπητό. Τώρα το ότι από το γαλλικό απουσιαζούν οι τρύπες μας δείχνει μάλλον κάτι για τους δημιουργούς του. Πέρα από την πλάκα το γαλλικό μπιλιάρδο είναι κατά την γνώμη μου το πιο δύσκολο και αν το μάθεις δεν θα έχεις ποτέ πρόβλημα να βρεις τραπέζι μιας και όλες τις φορές που έχω πάει σε μπιλιαρδάδικο το γαλλικό ήταν πάντα άδειο.

Μπιλιάρδο και ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Το simulation στο μπιλιάρδο είναι σχετικά εύκολο οπότε υπάρχει ένας εξαιρετικά μεγάλος αριθμός από ηλεκτρονικά παιχνίδια . Ξεκινάω από το Virtual Pool της Interplay


Είναι ένας εξαιρετικά καλός τίτλος που παρά τα χρονάκια του στέκεται αξιοπρεπέστατα μιας και αυτό που κάνει το κάνει εξαιρετικά καλά. 
Δεν χρειάζεσαι πολύ καλύτερα γραφικά για να παίξεις μπιλιάρδο στον υπολογιστή σου!

Κλείνοντας θα αναφερθώ σε ένα από τα παλιά ηλεκτρονικά που σημάδεψε την παιδική ψυχή μου.

POCKET GAL 2



Ναι ήταν το τραγικά δύσκολο παιχνίδι που σκοπός σου ήταν να γδύσεις τις κυρίες (Ναι αυτό που βλέπετε κάτω δεξιά ήταν ο σκοπός του παιχνιδιού, δηλ. να δεις 4 κακοσχεδιασμένα σετ από βυζάκια, ΝΑΙ την δεκαετία του 80 το να δεις βυζάκια ήταν ακόμα θέμα, μιλάμε για μια εποχή πριν από την Αλικάκη στην Αναστασία, πριν από το Tutti fruti, πριν ακόμα και από τα σοφτ που έδειχνε ο Αντ1 (Βαλεντινά, τα κόκκινα παπούτσια κοκ)) Για να το κάνεις αυτό έπρεπε να σκοράρεις πολύ καλά στο μπιλιάρδο. Από ότι είπα πιο πριν καταλαβαίνετε ότι όποιος είχε ουφάδικο και έβαλε το μηχάνημα είχε αρκετά καλό κέρδος για την εποχή.

Εδώ τελειώνει η ανασκόπηση μας στο μπιλιάρδο. Σίγουρα δεν τα παρουσιάσα όλα, αλλά όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να ψάξει καλύτερα.

Εναρκτήριο Λάκτισμα. (Ελληνιστί kick-off)

Λίγα λόγια για το Blog και το πως εξελίχθηκε η ιδέα στο μυαλό μου. Είμαι ένας άντρας (προσοχή με ντ) 30+ χρονών (κρύβω και χρόνια ο κερατάς) και έχω συνειδητοποιήσει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα του σύγχρονου ανθρώπου δεν είναι ο ελεύθερος χρόνος αλλά το πως και με το θα τον γεμίσει. 

Έχουμε και λέμε λοιπόν, έξοδος έξω, υπολογιστές/κονσόλες, μουσική, εκδρομές, αθλητικά, παραπολιτικά  κοκ. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι μας δεν μπορούμε να τον διαχειριστούμε σωστά και καταλήγουμε να κάνουμε μαλακίες. 

Η θεματολογία των προτάσεων που θα κάνω επηρεάζεται πάρα πολύ από τα βιώματα μου. Θα δείτε ίσως λίγο μεγαλύτερη έμφαση σε παιχνίδια υπολογιστών και κόμικς από το κανονικό, αλλά εντάξει άνθρωποι είμαστε. Επίσης πολλές φορές θα κάνω μερικές ρετροσπεκτίβες σε παλιότερα είδη διασκέδασης μιας και πίνοντας το τήλιο μου αρέσει να ενθυμούμαι το τι κάναμε νέοι (ξέρετε τώρα στα βουνά της Αλβανίας και στον συμμοριτοπόλεμο με τους φίλους μου τον Βρασίδα και τον Χαρίλαο)