Μπιλιάρδο
Το μπιλιάρδο το γνώρισα όταν ήμουν μικρός βλέποντας τηλεόραση. Στα τέλη της δεκαετίας του 80 το ελληνικό δημόσιο σε μία προσπάθεια να σταματήσει την δημιουργία της ιδιωτικής τηλεόρασης, άρχισε να εκπέμπει δορυφορικά κανάλια. Τι είδαν τα μάτια μας τότε RAI UNO, RTL, SAT1, (Σε αυτά θα κάνω αναφορά σε επόμενη ανάρτηση), SKY, CNN, TVE, TV5 και φυσικά EUROSPORT. Στο Eurosport λοιπόν συχνά πυκνά βλέπαμε και Snooker. To Snooker για να καταλάβετε είναι ο μπάσταρδος ψηλομύτης ξάδελφος του μπιλιάρδου. Για παράδειγμα δείτε τι φοράνε οι "αθλητές"
Ναι φοράνε γελεκάκι και παπιγιόν. Αλλά ακόμα πιο πομπώδης είναι ο διαιτητής και αυτός που ξαναβάζει τις έγχρωμες μπάλες στην θέση τους.
Το γαντάκι είναι all the money. To snooker σαν παιχνίδι είναι πολύ δύσκολο γιατί
α) Το τραπέζι είναι μεγαλύτερο
β) Έχει μεγάλη δυσκολία στο γεγονός ότι πρέπει να βάζεις εναλάξ έγχρωμη/κόκκινη μπάλα και οι έγχρωμες ξαναμπαίνουν
γ) Για να καταλάβεις το σύστημα σκοραρίσματος πρέπει να είσαι αριθμομνήμων το λιγότερο σε επίπεδο John Taramas
Φανταστείτε τώρα την έκπληξη μου όταν ήμουνα στην Αγγλία και έμαθα ότι τα Snookerαδικα είναι από τα πιο κακόφημα μέρη.
Βέβαια στην Ελλάδα το να βρεις να παίξεις snooker είναι το λιγότερο ανέκδοτο οπότε θα πρέπει να βολευτούμε με αμερικάνικο και γαλλικό μπιλιάρδο.
Εδώ θα πάρω πάλι την οδό νοσταλγίας και θα θυμηθώ τον νόμο απαγόρευσης εισόδου ανήλικων κάτω των 17 στους χώρους που υπήρχαν μπιλιάρδα και ηλεκτρονικά. Όχι ότι μας σταματούσε όταν ήμασταν μικροί μιας και πάντοτε η κοπάνα την τελευταία ώρα συνδυαζόταν με βόλτα στα ηλεκτρονικά/μπιλιάρδα αλλά στα καλά (δηλαδή εκεί που το τραπέζι δεν ήταν σκαμμένο από τις βλακείες που κάναμε) μαγαζιά της περιοχής κάναν έλεγχο και μας διώχναν.
Έτσι στην Ελλάδα το μπιλιάρδο είχε μια "κακή" φήμη. Ήταν και κάτι οι ταινίες του Δαλιανίδη (Τσακάλια, Επικίνδυνοι κοκ) κάτι οι αμερικάνικες του 70 με Biker Gangs που σχεδόν σε όλες παίζαν μπιλιάρδο δεν ήταν και δύσκολο να βρεις γιατί υπήρχε κοινωνικός στιγματισμός στο μπιλιάρδο και ο χαρακτηρισμός των σφαιριστηρίων σαν άντρα διακίνησης (ναι ρε μεγάλε στο σφαιριστήριο θα κάνει ο άλλος την εμπορία όχι στο πάρκο/καφετέρια/τυροπιτάδικο απέναντι από το σχολείο αν θέλει να πουλήσει σε έφηβους). Πάντα λοιπόν το μπιλιάρδο είχε και για εμάς την αίσθηση ότι κάναμε κάτι το παράνομο (θα το πω με άλλα λόγια από τότε που έγινα 18 έχω παίξει το πολύ 15 φορές μπιλιάρδο - από τα 14-17 μου είχα παίξει καμιά 45ρια).
Βέβαια ήρθε και ο νόμος για τους κουλοχέρηδες (ο πιο κακογραμμένος νόμος του ελληνικού κράτους - ουσιαστικά απαγόρευε όλα τα παιχνίδια που είχαν ηλεκτρομηχανικά μέρη!!! για να καταλάβετε ο υπολογιστής με τον οποίον διαβάζετε το κείμενο μιας και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να τζογάρετε ηλεκτρονικά είναι παράνομος, φάγαμε και πρόστιμα γιατί η Sony είχε πάει στην Ευρωπαϊκή επιτροπή να κάνει παράπονα. Το αποτέλεσμα βέβαια είναι και παρανομά φρουτάκια να υπάρχουν και να φάμε τα κουλά πρόστιμα.) και τα μαγαζιά ψιλομαραζώσανε μιας και δεν είχαν τον κράχτη των ηλεκτρονικών
Για να γυρίσουμε στο θέμα μας Pool. Αυτό είναι που λέμε Αμερικάνικό και είναι αυτό που καταλαβαίνουμε σχεδόν όλοι όταν ακούμε μπιλιάρδο. Ένα τραπέζι, έξι τρύπες, 15 μπάλες (μιας και όλοι σχεδόν παίζουμε δεκαπεντάμπαλο, το εννιάμπαλο θα το δεις να το παίζουν μόνο οι πολύ ψαγμένοι), 2 ή παραπάνω παίκτες και στα παλιότερα χρόνια πολύ μα πάρα πολύ κάπνα από τσιγάρο.
Σκοπός του παιχνιδιού είναι να βάλεις την μαύρη μπάλα (για τους πολύ άσχετους διευκρινίζω ότι χτυπάς την λεύκη). Η μαύρη μπάλα μπορεί να μπει μόνον εάν έχουν μπει όλες οι άλλες του χρώματος σου. Το εννοώ; δείτε την παρακάτω εικόνα.
Παρατηρείτε κάτι; Οι μισές μπάλες είναι μονόχρωμες και οι άλλες μισές με έγχρωμη ρίγα. Αυτός ο διαχωρισμός τις κατατάσει σε ομάδες. Όποιος παίκτης βάλει πρώτος μία μπάλα έχει πλέον υποχρέωση να βάλει στις τρύπες μόνο μπάλες της ίδιας ομάδας. Αν βάλει από την άλλη ομάδα τότε κάνει φάουλ και ο άλλος παίκτης έχει το δικαίωμα να τοποθετήσει την λευκή όπου θέλει στο τραπέζι. Αν βάλει την μαύρη μέσα, πριν τελιώσει με τις μπάλες του, τότε πάλι κάνει φάουλ, η μαύρη ξαναμπαίνει στο κέντρο του τραπεζιού κοκ.
Μια μαλακία που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί την κάναμε ήταν και η κιμωλία
Για τους εντελώς άσχετους υπενθυμίζω ότι αριστερά βλέπουμε την στέκα (το μπαστουνάκι με το οποίο βαράμε την λευκή μπάλα για να παίξουμε ντε) και δεξιά μια κιμωλία.Θεωρητικά βάζεις κιμωλίας για να μην γλιστράει η στέκα στην μπάλα. Πρακτικά όμως όλοι το κάναμε γιατί υπήρχε (ούτως ή άλλως άσχετοι ήμασταν).
Θα ρωτήσουν κάποιοι τώρα γιατί οι μπάλες έχουν αριθμούς. Είναι για δύο από τις παραλλαγές του αμερικάνικου το εννιάμπαλο και σειριακό δεκαπεντάμπαλο. Εκεί οι παίκτες πρέπει να βάλουν τις μπάλες με αριθμητική σειρά. Όπως γίνεται εύκολα κατανοητό είναι αρκετά πιο δύσκολο σαν παιχνίδι.
Γαλλικό Μπιλιάρδο.
Αυτό είναι το τραπέζι του γαλλικού μπιλιάρδου. Τι παρατηρείτε; Ναι δεν έχει τρύπες, μόνο στέκες και μπάλες. Δεν έχω παίξει ποτέ μου. Ξέρω μόνο ότι πρέπει να κάνεις σπόντες με τις 3 μπάλες και παίρνεις πόντους. Κάποιοι ψυχολόγοι λένε το ότι το μπιλιάρδο έχει έντονα σεξουαλικά υπονοούμενα (μπάλες, τρύπες, στέκες, η όλη διαδικάσια) και για αυτό είναι τόσο αγαπητό. Τώρα το ότι από το γαλλικό απουσιαζούν οι τρύπες μας δείχνει μάλλον κάτι για τους δημιουργούς του. Πέρα από την πλάκα το γαλλικό μπιλιάρδο είναι κατά την γνώμη μου το πιο δύσκολο και αν το μάθεις δεν θα έχεις ποτέ πρόβλημα να βρεις τραπέζι μιας και όλες τις φορές που έχω πάει σε μπιλιαρδάδικο το γαλλικό ήταν πάντα άδειο.
Μπιλιάρδο και ηλεκτρονικά παιχνίδια.
Το simulation στο μπιλιάρδο είναι σχετικά εύκολο οπότε υπάρχει ένας εξαιρετικά μεγάλος αριθμός από ηλεκτρονικά παιχνίδια . Ξεκινάω από το Virtual Pool της Interplay
Είναι ένας εξαιρετικά καλός τίτλος που παρά τα χρονάκια του στέκεται αξιοπρεπέστατα μιας και αυτό που κάνει το κάνει εξαιρετικά καλά.
Δεν χρειάζεσαι πολύ καλύτερα γραφικά για να παίξεις μπιλιάρδο στον υπολογιστή σου!
Κλείνοντας θα αναφερθώ σε ένα από τα παλιά ηλεκτρονικά που σημάδεψε την παιδική ψυχή μου.
POCKET GAL 2
Ναι ήταν το τραγικά δύσκολο παιχνίδι που σκοπός σου ήταν να γδύσεις τις κυρίες (Ναι αυτό που βλέπετε κάτω δεξιά ήταν ο σκοπός του παιχνιδιού, δηλ. να δεις 4 κακοσχεδιασμένα σετ από βυζάκια, ΝΑΙ την δεκαετία του 80 το να δεις βυζάκια ήταν ακόμα θέμα, μιλάμε για μια εποχή πριν από την Αλικάκη στην Αναστασία, πριν από το Tutti fruti, πριν ακόμα και από τα σοφτ που έδειχνε ο Αντ1 (Βαλεντινά, τα κόκκινα παπούτσια κοκ)) Για να το κάνεις αυτό έπρεπε να σκοράρεις πολύ καλά στο μπιλιάρδο. Από ότι είπα πιο πριν καταλαβαίνετε ότι όποιος είχε ουφάδικο και έβαλε το μηχάνημα είχε αρκετά καλό κέρδος για την εποχή.
Εδώ τελειώνει η ανασκόπηση μας στο μπιλιάρδο. Σίγουρα δεν τα παρουσιάσα όλα, αλλά όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να ψάξει καλύτερα.
Το μπιλιάρδο το γνώρισα όταν ήμουν μικρός βλέποντας τηλεόραση. Στα τέλη της δεκαετίας του 80 το ελληνικό δημόσιο σε μία προσπάθεια να σταματήσει την δημιουργία της ιδιωτικής τηλεόρασης, άρχισε να εκπέμπει δορυφορικά κανάλια. Τι είδαν τα μάτια μας τότε RAI UNO, RTL, SAT1, (Σε αυτά θα κάνω αναφορά σε επόμενη ανάρτηση), SKY, CNN, TVE, TV5 και φυσικά EUROSPORT. Στο Eurosport λοιπόν συχνά πυκνά βλέπαμε και Snooker. To Snooker για να καταλάβετε είναι ο μπάσταρδος ψηλομύτης ξάδελφος του μπιλιάρδου. Για παράδειγμα δείτε τι φοράνε οι "αθλητές"
Ναι φοράνε γελεκάκι και παπιγιόν. Αλλά ακόμα πιο πομπώδης είναι ο διαιτητής και αυτός που ξαναβάζει τις έγχρωμες μπάλες στην θέση τους.
Το γαντάκι είναι all the money. To snooker σαν παιχνίδι είναι πολύ δύσκολο γιατί
α) Το τραπέζι είναι μεγαλύτερο
β) Έχει μεγάλη δυσκολία στο γεγονός ότι πρέπει να βάζεις εναλάξ έγχρωμη/κόκκινη μπάλα και οι έγχρωμες ξαναμπαίνουν
γ) Για να καταλάβεις το σύστημα σκοραρίσματος πρέπει να είσαι αριθμομνήμων το λιγότερο σε επίπεδο John Taramas
Φανταστείτε τώρα την έκπληξη μου όταν ήμουνα στην Αγγλία και έμαθα ότι τα Snookerαδικα είναι από τα πιο κακόφημα μέρη.
Βέβαια στην Ελλάδα το να βρεις να παίξεις snooker είναι το λιγότερο ανέκδοτο οπότε θα πρέπει να βολευτούμε με αμερικάνικο και γαλλικό μπιλιάρδο.
Εδώ θα πάρω πάλι την οδό νοσταλγίας και θα θυμηθώ τον νόμο απαγόρευσης εισόδου ανήλικων κάτω των 17 στους χώρους που υπήρχαν μπιλιάρδα και ηλεκτρονικά. Όχι ότι μας σταματούσε όταν ήμασταν μικροί μιας και πάντοτε η κοπάνα την τελευταία ώρα συνδυαζόταν με βόλτα στα ηλεκτρονικά/μπιλιάρδα αλλά στα καλά (δηλαδή εκεί που το τραπέζι δεν ήταν σκαμμένο από τις βλακείες που κάναμε) μαγαζιά της περιοχής κάναν έλεγχο και μας διώχναν.
Έτσι στην Ελλάδα το μπιλιάρδο είχε μια "κακή" φήμη. Ήταν και κάτι οι ταινίες του Δαλιανίδη (Τσακάλια, Επικίνδυνοι κοκ) κάτι οι αμερικάνικες του 70 με Biker Gangs που σχεδόν σε όλες παίζαν μπιλιάρδο δεν ήταν και δύσκολο να βρεις γιατί υπήρχε κοινωνικός στιγματισμός στο μπιλιάρδο και ο χαρακτηρισμός των σφαιριστηρίων σαν άντρα διακίνησης (ναι ρε μεγάλε στο σφαιριστήριο θα κάνει ο άλλος την εμπορία όχι στο πάρκο/καφετέρια/τυροπιτάδικο απέναντι από το σχολείο αν θέλει να πουλήσει σε έφηβους). Πάντα λοιπόν το μπιλιάρδο είχε και για εμάς την αίσθηση ότι κάναμε κάτι το παράνομο (θα το πω με άλλα λόγια από τότε που έγινα 18 έχω παίξει το πολύ 15 φορές μπιλιάρδο - από τα 14-17 μου είχα παίξει καμιά 45ρια).
Βέβαια ήρθε και ο νόμος για τους κουλοχέρηδες (ο πιο κακογραμμένος νόμος του ελληνικού κράτους - ουσιαστικά απαγόρευε όλα τα παιχνίδια που είχαν ηλεκτρομηχανικά μέρη!!! για να καταλάβετε ο υπολογιστής με τον οποίον διαβάζετε το κείμενο μιας και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να τζογάρετε ηλεκτρονικά είναι παράνομος, φάγαμε και πρόστιμα γιατί η Sony είχε πάει στην Ευρωπαϊκή επιτροπή να κάνει παράπονα. Το αποτέλεσμα βέβαια είναι και παρανομά φρουτάκια να υπάρχουν και να φάμε τα κουλά πρόστιμα.) και τα μαγαζιά ψιλομαραζώσανε μιας και δεν είχαν τον κράχτη των ηλεκτρονικών
Για να γυρίσουμε στο θέμα μας Pool. Αυτό είναι που λέμε Αμερικάνικό και είναι αυτό που καταλαβαίνουμε σχεδόν όλοι όταν ακούμε μπιλιάρδο. Ένα τραπέζι, έξι τρύπες, 15 μπάλες (μιας και όλοι σχεδόν παίζουμε δεκαπεντάμπαλο, το εννιάμπαλο θα το δεις να το παίζουν μόνο οι πολύ ψαγμένοι), 2 ή παραπάνω παίκτες και στα παλιότερα χρόνια πολύ μα πάρα πολύ κάπνα από τσιγάρο.
Σκοπός του παιχνιδιού είναι να βάλεις την μαύρη μπάλα (για τους πολύ άσχετους διευκρινίζω ότι χτυπάς την λεύκη). Η μαύρη μπάλα μπορεί να μπει μόνον εάν έχουν μπει όλες οι άλλες του χρώματος σου. Το εννοώ; δείτε την παρακάτω εικόνα.
Παρατηρείτε κάτι; Οι μισές μπάλες είναι μονόχρωμες και οι άλλες μισές με έγχρωμη ρίγα. Αυτός ο διαχωρισμός τις κατατάσει σε ομάδες. Όποιος παίκτης βάλει πρώτος μία μπάλα έχει πλέον υποχρέωση να βάλει στις τρύπες μόνο μπάλες της ίδιας ομάδας. Αν βάλει από την άλλη ομάδα τότε κάνει φάουλ και ο άλλος παίκτης έχει το δικαίωμα να τοποθετήσει την λευκή όπου θέλει στο τραπέζι. Αν βάλει την μαύρη μέσα, πριν τελιώσει με τις μπάλες του, τότε πάλι κάνει φάουλ, η μαύρη ξαναμπαίνει στο κέντρο του τραπεζιού κοκ.
Μια μαλακία που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί την κάναμε ήταν και η κιμωλία
Για τους εντελώς άσχετους υπενθυμίζω ότι αριστερά βλέπουμε την στέκα (το μπαστουνάκι με το οποίο βαράμε την λευκή μπάλα για να παίξουμε ντε) και δεξιά μια κιμωλία.Θεωρητικά βάζεις κιμωλίας για να μην γλιστράει η στέκα στην μπάλα. Πρακτικά όμως όλοι το κάναμε γιατί υπήρχε (ούτως ή άλλως άσχετοι ήμασταν).
Θα ρωτήσουν κάποιοι τώρα γιατί οι μπάλες έχουν αριθμούς. Είναι για δύο από τις παραλλαγές του αμερικάνικου το εννιάμπαλο και σειριακό δεκαπεντάμπαλο. Εκεί οι παίκτες πρέπει να βάλουν τις μπάλες με αριθμητική σειρά. Όπως γίνεται εύκολα κατανοητό είναι αρκετά πιο δύσκολο σαν παιχνίδι.
Γαλλικό Μπιλιάρδο.
Αυτό είναι το τραπέζι του γαλλικού μπιλιάρδου. Τι παρατηρείτε; Ναι δεν έχει τρύπες, μόνο στέκες και μπάλες. Δεν έχω παίξει ποτέ μου. Ξέρω μόνο ότι πρέπει να κάνεις σπόντες με τις 3 μπάλες και παίρνεις πόντους. Κάποιοι ψυχολόγοι λένε το ότι το μπιλιάρδο έχει έντονα σεξουαλικά υπονοούμενα (μπάλες, τρύπες, στέκες, η όλη διαδικάσια) και για αυτό είναι τόσο αγαπητό. Τώρα το ότι από το γαλλικό απουσιαζούν οι τρύπες μας δείχνει μάλλον κάτι για τους δημιουργούς του. Πέρα από την πλάκα το γαλλικό μπιλιάρδο είναι κατά την γνώμη μου το πιο δύσκολο και αν το μάθεις δεν θα έχεις ποτέ πρόβλημα να βρεις τραπέζι μιας και όλες τις φορές που έχω πάει σε μπιλιαρδάδικο το γαλλικό ήταν πάντα άδειο.
Μπιλιάρδο και ηλεκτρονικά παιχνίδια.
Το simulation στο μπιλιάρδο είναι σχετικά εύκολο οπότε υπάρχει ένας εξαιρετικά μεγάλος αριθμός από ηλεκτρονικά παιχνίδια . Ξεκινάω από το Virtual Pool της Interplay
Είναι ένας εξαιρετικά καλός τίτλος που παρά τα χρονάκια του στέκεται αξιοπρεπέστατα μιας και αυτό που κάνει το κάνει εξαιρετικά καλά.
Δεν χρειάζεσαι πολύ καλύτερα γραφικά για να παίξεις μπιλιάρδο στον υπολογιστή σου!
Κλείνοντας θα αναφερθώ σε ένα από τα παλιά ηλεκτρονικά που σημάδεψε την παιδική ψυχή μου.
POCKET GAL 2
Ναι ήταν το τραγικά δύσκολο παιχνίδι που σκοπός σου ήταν να γδύσεις τις κυρίες (Ναι αυτό που βλέπετε κάτω δεξιά ήταν ο σκοπός του παιχνιδιού, δηλ. να δεις 4 κακοσχεδιασμένα σετ από βυζάκια, ΝΑΙ την δεκαετία του 80 το να δεις βυζάκια ήταν ακόμα θέμα, μιλάμε για μια εποχή πριν από την Αλικάκη στην Αναστασία, πριν από το Tutti fruti, πριν ακόμα και από τα σοφτ που έδειχνε ο Αντ1 (Βαλεντινά, τα κόκκινα παπούτσια κοκ)) Για να το κάνεις αυτό έπρεπε να σκοράρεις πολύ καλά στο μπιλιάρδο. Από ότι είπα πιο πριν καταλαβαίνετε ότι όποιος είχε ουφάδικο και έβαλε το μηχάνημα είχε αρκετά καλό κέρδος για την εποχή.
Εδώ τελειώνει η ανασκόπηση μας στο μπιλιάρδο. Σίγουρα δεν τα παρουσιάσα όλα, αλλά όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να ψάξει καλύτερα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου